(काल घरी पाळलेला बोका जग सोडून गेला.... )
बोकू, एक दिवस अनाहूतपणे
तू आमच्या आयुष्यात आलास
एवढुसा, छोटासा निरागस जीव
आणि नकळत आमचाच झालास
तू लहान होतास तेव्हा दारातून
घरात घुसण्याचा हट्ट धारायचास
ना ना करता, शेवटी तूच जिंकलास
आणि घरातलाच होऊन राहिलास
आम्ही घरात चालताना सारखाच
आमच्या पायात येऊन चालायचास
आम्ही धडपडून पडायचा अवकाश
पण तू मात्र निरागसपणे बघायचास
एकदम शांत, सुस्वभावी—
तुझं वर्णन तरी काय करावं?
ना हट्ट, ना आरडा-ओरडा
ना कधी कोणावर राग धरलास
तुला हवं असलेलं काही
समोरून काढून घेतलं तरी,
एकही आवाज ना काढता
ते शांतपणे सोडून द्यायचास
त्या शेवटच्या क्षणी
मी तुझ्या डोळ्यांत डोळे घालून पाहत होतो
आणि अचानक तुझ्या डोळ्यातून दिसेनासा झालो
तेव्हा हातातून तू अलगद निसटून गेलास ना रे
आयुष्यभर मला उल्हासित ठेवलंस
माझ्या चेहऱ्यावर हसू फुलवलंस
पण शेवटी मात्र जाता जाता माझ्या
डोळ्यांत अश्रू देऊनच गेलास ना रे...
निराशेत एकच दिलासा, माझ्या डोळ्यात तरलेले
अश्रू तुला नाही दिसले, ते अश्रू तुला नाही दिसले
पण जर ते अश्रू तू बघितले असतेस
तर तू परत आला असतास का रे?
