शाळेतल्या दिवसांत आम्ही सारे,
शिक्षकांना ठेवती गंमतीदार नावे.
कधी उपहासाने, तर कधी रागाने,
तर कधी अशीच, प्रेमळ भावनेने.
कधी त्यांच्या लंबू उंचीवरून 'बगळा',
कधी त्यांच्या लांब गळ्यावरून 'कोंबडा',
कधी त्यांच्या उर्मठ रागावरून 'मारकुटा',
कधी त्यांच्या खास हसण्यावरून 'राजहंस'.
काळ तसाच पुढे सरकत गेला,
करिअर व आयुष्य उंचावत गेला.
तेव्हाच आठवले पुन्हा तेच शिक्षक,
ज्यांनी ठेवला ज्ञानाचा दीप तेवत.
शिक्षक मात्र होते तिथेच राहिले,
फळ्याजवळ, त्याच वर्गात उभे.
पण मनात एकच समाधान होते,
माझे शिष्य सारे यशस्वी झाले.
आज कालांतराने उमगले सत्य मनात,
त्या टोपणनावांच्या मागे लपलेले दान.
शिक्षकांशिवाय आम्ही काहीच नव्हतो,
No comments:
Post a Comment