शेवटी एकदाची केली हिम्मत
म्हटले किती दिवस ठेवायचे मन धजत
वर्षभर तिला डोळ्यात सामावून
मनाला केले शांत समजावून
धीर धर थोडे दिवस, मग घेऊ बघून
आली श्रावणाच्या पावसाची पहिली सर
झाली हृदयात जमलेल्या प्रेमाची घर घर
आसमंतात बहरला मातीचा सुगंध
मनाने धैर्याने धुत्कारले सारे निर्बंध
आज पहिल्या पावसाची होती साथ
समोरच होती ती घेऊन डोक्यावर छत्री
धडाडले माझे हृदय, थरथर आली पायात
तरी पावलं अनाहूत गेली छत्रीत तिच्याच
माझी धजती अबोल नजर बोलून गेली
पावसाच्या सरींनी गुपितं उलगडली
जरी शब्द निघाले नाहीत ओठांवर,
तरी नजरेने सगळंच सांगून टाकलं
तो पहिला पाऊस अजूनही आठवतो
आजही मनात तसाच रिमझिम बरसतो
शब्द न बोलता उमटली कबुली
छत्रीखाली रंगली प्रेमाची कहाणी
No comments:
Post a Comment