आई, तुझ्या पोटी मी जन्मलो, भाग्य माझे थोर,
तुझ्या मायेची सावली, जणू आभाळाचे छत्र
थोर.
लोक म्हणतात, मुले घेतात आई-वडिलांचे गुण,
पण माझ्या नसानसांत आहे, फक्त तुझेच ऋण.
तुझं आणि माझं नातं... काय जादू आहे गं यात?
सगळं इतकं तंतोतंत जुळतं की काळीज थरारतं.
मला सर्दी झाली की, तुलाही शिंका येतात,
माझा खोकला, तुझाही घसा ठेवतो खवखवत.
माझ्या कपाळावर तापाची लाही चढली की,
तुझं अंगही माझ्यासाठी नकळत होरपळून निघतं.
माझ्या वेदना तुला आधीच कशा कळतात गं आई?
माझं दुखणं तुझ्या हृदयात आधीच ठसठसतं का?
कोणी एकच प्रश्न जेव्हा मला आणि तुला विचारते,
तर कसे बरे त्याला दोघांकडून एकच उत्तर मिळते?
हे विचारांचं सारखेपण मनाला किती उभारी देतं,
हे नातं रक्ताचं नाही, आत्म्याचं आहे हे
पटवून देतं.
मला आवडतात ग आई, तुझे सारेच्या सारे गुण,
तुझ्याच तस्विरीला नमुन, जगतोय मी रोज उठून.
तुझी विचारसरणी, स्वभाव मला नेहमीच भावतो,
बालपणापासून तुझ्या अस्तित्वाचा, अभिमान वाटतो.
हे आयुष्य, सुंदर विचार, सगळं तुझ्यामुळेच मिळाले,
तुझ्याच संस्कारांच्या ऊबेत माझं बालपण बहरले.
कसा फेडू गं आई, तुझ्या या उपकारांचा अनमोल ठेवा,
जन्मोजन्मी मला हिचाच मुलगा कर, हे लक्षात ठेव रे
देवा.
........ अविनाश माईणकर
