शाळेतली ती पावसाची सर

सौंदर्याने तिच्या भाळलो मी पार 

तिच्यावरची नजर हटेल तर शप्पथ 

शाळा सुटली की तिचाच चेहरा 

जिथे तिथे डोळ्यासमोर तरायचा

पुन्हा कधी शाळेत जातो असे व्हायचे 

शाळेला सुट्टी आली की मन हिरमुसायचे 

जोरात पाऊस आला की मुले आनंदाने नाचायची 

पण मी मात्र खिन्न,कारण शाळेला सुट्टी मिळायची 

असाच एक दिवस... 

प्रार्थनेसाठी सगळी मुले मैदानावर 

भिजवून गेली साऱ्यांना पावसाची सर 

तिच्या केसातून ओघळणारं पाणी 

गालावरून घरंगळणारे ते जलथेंब

अहाहा! किती अलौकिक दृश्य होते  

माझं मन तेथे चिंबचिंब भिजून गेले होते

त्याच क्षणी तिची नजर माझ्यावर पडली 

ती लाजली.. मिश्किल हलकंसं हसली

त्या हसण्यात प्रेमाचा शहारा आला 

वाटलं हा क्षण इथेच थिजून जावा 

आमची नजर एकमेकांत गुंफून राहावी 

आणि पावसाची संततधार चालूच राहावी

शाळा सुटली... 

पण तो पाऊस आजही मनात पडतोय 

आणि ती... 

आजही तशीच डोळ्यात भिजतेय

छत्रीखाली रंगली प्रेमाची कहाणी

शेवटी एकदाची केली हिम्मत

म्हटले किती दिवस ठेवायचे मन धजत

वर्षभर तिला डोळ्यात सामावून 

मनाला केले शांत समजावून 

धीर धर थोडे दिवस, मग घेऊ बघून

आली श्रावणाच्या पावसाची पहिली सर  

झाली हृदयात जमलेल्या प्रेमाची घर घर 

आसमंतात बहरला मातीचा सुगंध 

मनाने धैर्याने धुत्कारले सारे निर्बंध  

आज पहिल्या पावसाची होती साथ

समोरच होती ती घेऊन डोक्यावर छत्री 

धडाडले माझे हृदय, थरथर आली पायात 

तरी पावलं अनाहूत गेली छत्रीत तिच्याच 

माझी धजती अबोल नजर बोलून गेली 

पावसाच्या सरींनी गुपितं उलगडली 

जरी शब्द निघाले नाहीत ओठांवर,

तरी नजरेने सगळंच सांगून टाकलं 

तो पहिला पाऊस अजूनही आठवतो

आजही मनात तसाच रिमझिम बरसतो

शब्द न बोलता उमटली कबुली 

छत्रीखाली रंगली प्रेमाची कहाणी

तर तू परत आला असतास का रे?

(काल घरी पाळलेला बोका जग सोडून गेला.... )

बोकू, एक दिवस अनाहूतपणे

तू आमच्या आयुष्यात आलास

एवढुसा, छोटासा निरागस जीव

आणि नकळत आमचाच झालास

तू लहान होतास तेव्हा दारातून

घरात घुसण्याचा हट्ट धारायचास  

ना ना करता, शेवटी तूच जिंकलास 

आणि घरातलाच होऊन राहिलास

आम्ही घरात चालताना सारखाच 

आमच्या पायात येऊन चालायचास 

आम्ही धडपडून पडायचा अवकाश 

पण तू मात्र निरागसपणे बघायचास

एकदम शांत, सुस्वभावी—

तुझं वर्णन तरी काय करावं?

ना हट्ट, ना आरडा-ओरडा

ना कधी कोणावर राग धरलास 

तुला हवं असलेलं काही

समोरून काढून घेतलं तरी,

एकही आवाज ना काढता 

ते शांतपणे सोडून द्यायचास 

त्या शेवटच्या क्षणी

मी तुझ्या डोळ्यांत डोळे घालून पाहत होतो

आणि अचानक तुझ्या डोळ्यातून दिसेनासा झालो 

तेव्हा हातातून तू अलगद निसटून गेलास ना रे

आयुष्यभर मला उल्हासित ठेवलंस

माझ्या चेहऱ्यावर हसू फुलवलंस

पण शेवटी मात्र जाता जाता माझ्या 

डोळ्यांत अश्रू देऊनच गेलास ना रे...

निराशेत एकच दिलासा, माझ्या डोळ्यात तरलेले 

अश्रू तुला नाही दिसले, ते अश्रू तुला नाही दिसले

पण जर ते अश्रू तू बघितले असतेस 

तर तू परत आला असतास का रे? 

आई, आपण दोघे एकच आहोत का गं?

 आई, तुझ्या पोटी मी जन्मलो, भाग्य माझे थोर,

तुझ्या मायेची सावली, जणू आभाळाचे छत्र थोर.

लोक म्हणतात, मुले घेतात आई-वडिलांचे गुण,

पण माझ्या नसानसांत आहे, फक्त तुझेच ऋण.

तुझं आणि माझं नातं... काय जादू आहे गं यात?

सगळं इतकं तंतोतंत जुळतं की काळीज थरारतं.

मला सर्दी झाली की, तुलाही शिंका येतात,

माझा खोकला, तुझाही घसा ठेवतो खवखवत.

 

माझ्या कपाळावर तापाची लाही चढली की,

तुझं अंगही माझ्यासाठी नकळत होरपळून निघतं.

माझ्या वेदना तुला आधीच कशा कळतात गं आई?

माझं दुखणं तुझ्या हृदयात आधीच ठसठसतं का?

 

कोणी एकच प्रश्न जेव्हा मला आणि तुला विचारते, 

तर कसे बरे त्याला दोघांकडून एकच उत्तर मिळते?

हे विचारांचं सारखेपण मनाला किती उभारी देतं,

हे नातं रक्ताचं नाही, आत्म्याचं आहे हे पटवून देतं.

 

मला आवडतात ग आई, तुझे सारेच्या सारे गुण,

तुझ्याच तस्विरीला नमुन, जगतोय मी रोज उठून.

तुझी विचारसरणी, स्वभाव मला नेहमीच भावतो,

बालपणापासून तुझ्या अस्तित्वाचा, अभिमान वाटतो.

 

हे आयुष्य, सुंदर विचार, सगळं तुझ्यामुळेच मिळाले,

तुझ्याच संस्कारांच्या ऊबेत माझं बालपण बहरले.

कसा फेडू गं आई, तुझ्या या उपकारांचा अनमोल ठेवा,

जन्मोजन्मी मला हिचाच मुलगा कर, हे लक्षात ठेव रे देवा.

........ अविनाश माईणकर 

आई... ऐक ना माझं,

 

तू सारखी म्हणतेस माझा नंदा गेला

पण मी कधीच गेलो नाही गं आई

मी फक्त शरीर मातीला दिलं पण

आठवणी तुझ्यातच ठेवल्या ना गं

 

आयुष्यभर मला सुखी ठेवण्यासाठी झिजलीस

आता तर खरे मी स्वर्गात खूप आल्हादित आहे

फरक एव्हढाच आहे की मी तुझ्या जवळ नाही

पण मन तर तुझ्या अवतीभवतीच घुटमळतंय गं

 

तुला उब देणारी सकाळची कोवळी किरणे

सायंकाळी येणारा हवेचे शीतल मंद झोके

ह्यातूनच मी येऊन तुझ्या कुशीत सामावतो

दूर नाही, तुझ्या इर्दगिर्दच घिरट्या घालतोय गं

 

रात्री तुझ्या उशीवरचे ओले डाग

ते पाहून मी अगदी गलबलून जातो

रडून रडून काय अवस्था केलीस बघ

सुखात आहे मी, चल आता शांत हो गं

 

                ......अविनाश माईणकर      

नवीन घरात प्रवेश करतानाच्या आईच्या भावना

चार वर्ष राहिले परक्या भाड्याच्या घरात,

परंतु मन गुंतून राहिले आमच्या जुन्या घरात 

अवती भवती दरवळायच्या जुन्या आठवणी,

भासायचे, आल्या शेजारील इंदू व विमल दारी. 

जणू पद्मनाभची चिमणी उडाली भुर्र्कन 

आणि जाऊन वसली अंबिकाच्या घरट्यात 

ती मोकळी हवा, माणसांचा गजबजाट 

सारे काही जसे झाले इतिहासात गुडूप  

किरायाचे घर होते मोठे आणि छान

पण सतत झुर्रत होते कोंडलेले मन 

मन भरारी घेत राहिले जुन्या घराकडे 

पण पदरी राहिले रोज दिवस मोजणे 

पासष्ट वर्षांनी पुन्हा करतेय तोच गृहप्रवेश 

कात टाकलेल्या नव्या रूपाच्या घरात 

नव्या भिंती आलिंगन देत म्हणत आहेत 

तू आलीस आणि आपले घर झालंय पूर्ण 

प्रिय आईस

पोटच्या मुलांना आभाळाएव्हढे प्रेम दिलंस

आमचे अश्रू स्वतःच्या डोळ्यात साठवलेस

परंतु आमचे डोळे ओले होऊ दिले नाहीस

स्वतः झिजलिस आणि आम्हाला फुलवलेस

वयोमानाने आता थकलीस तू, असे वाटते 

तरी डोळ्यातील माया अजून तशीच भासते 

मनातील प्रेमाचा जोश व शरीरातील ताकद 

दोघांचाही विरुद्ध दिशेने चालू आहे प्रवास

आजही समोर आल्यावर उत्साहाने उठतेस 

थोड्याच वेळाने ताकद नाही म्हणून बसतेस 

जेव्हा हे सर्व मी बघतो माझ्या डोळ्यासमोर

तेव्हा अनाहूत वाहू लागतात मनात अश्रू झरझर 

तुझ्याशिवाय जीवन, जणू एक रिकामे अवकाश 

तुझ्या अस्तित्वातच घडले माझे अस्तित्व सावकाश 

तुझ्या प्रेमाच्या रोपट्यातून फुललेले मी एक फुल 

पण मनात रोज फुलतं आई तुझ्याच कृतज्ञतेचं फूल